Atatürk, Orhan Seyfi Orhon, Bugün

Atatürk, Orhan Seyfi Orhon, Bugün, 11 Kasım 1938

Atatürk öldü! Şu hıçkıran göğüsler, şu yaşlı gözler, şu yarı inik bayraklar hep O’nun içindir. Çünkü O, bu göğüsleri gururla kabartmış, bu gözleri sevinçle yaşartmış ve bu bayrakları zaferle dalgalandırmıştı. Bu milletin öz Atasıydı; gönlümüzde babasını kaybetmiş çocukların acısı var!

Atamız öldü! Bu ölümle yalnız büyük bir millet, şanlı bir oğlunu kaybetmedi; tarih, en yiğit kahramanını, insaniyet en yüce dehâsını kaybetti.

Kederliyiz, dertliyiz, yaslıyız.

Kederliyiz, fakat meyus değiliz; dertliyiz, fakat nevmit değiliz; yaslıyız, fakat bedbin değiliz.

Biliyorduk ki, Atatürk’ün maddî hayatı; birgün sona erecekti; fakat manevî hayatı sağ kalacaktır; vücudü birgün yok olacaktı; fakat eseri daima yaşıyacaktır. O’nun için ne ölüm korkusu, ne yok olmak endişesi hatıra gelebilir. O eser, ezelden, ebede doğru akıp giden bir millet ve bir medeniyettir.

Bu ölüm, onun hayatını bizim hayatımıza karıştırdı. O bizim varlığımızda kayboldu, biz O’nun hatırasında yaşıyacağız. Atatürk’ün ölümü bizi birbirimize sımsıkı bağlıyan bir faciadır. Mukaddes olanı, bin kere daha kutsîleştiren bir vâkıadır.

Atatürk öldü! O’nun eseri bugün daha kuvvetle yaşıyor. Şimdi bir kütle halinde O’nun izinde yürüyenlerin arkasındayız. O’nun zaferini yapanlar, O’nun nizamını kuranlar, O’nun eserini tamamlıyanlar, yapanlar, onun en yakın silâh ve inkılâp arkadaşları sağ olsun!

Atatürk öldü mü demiştim? Hayır, yanlış söyledim; Atatürk ölmedi, ebedî oldu!

Bir cevap yazın