Atatürk Kalbimizdedir, Halit Gavsi Ozansoy, Uyanış

Atatürk Kalbimizdedir, Halit Gavsi Ozansoy, Uyanış, 10 Kasım 1938

Daima derdim, bir yazımda da söylemiştim: Felakete çok geç inanılır, fakat o kadar da çabuk alışılır.

Düşüncenin ve duygunun hudutlarında kalabilecek herhangi bir beşerî acı, belki bu cümlenin mânası içinde bir şeydir.

Fakat böyle düşündüğüm günlerde, bütün ferdî tezahürler gibi, acıyı da, biraz hudut içersinde görürdüm. Acının hudutsuzunu tanımamıştım daha.

Halbuki!..Hudutsuzun bile, istiabedemediği acıyı şimdi tanıdım:

Atatürk’üm öldü. Atatürk’ümüz…

Nasıl, Atatürk’ü anlatırken, kelimeler âciz kalırsa, bu günkü kederimizi de, anlatacak kelime bulamıyoruz. Bu öyle bir kederdir ki, iradesini ve metanetini Ata’sının sağlam enerjisinden alan bizler, bu kederi taşıyamıyoruz.

Fakat! 0, öldü mü?.. Buna, inanılır mı hiç?

Üzüntümüz, sadece artık aramızda bulunmayacağı içindir. Yoksa?.. Onun için, ölüm denen bir şey, düşünülemez.

Her varlık ebediyete göçer. Fakat, ebediyetin de, başka bir âleme göçtüğünü, siz hiç işittiniz mi?..

Hayır! Atam, Atamız ölmedi. Isıtıcı bakışları, gözlerimizde yaşıyor, sesi kulağımızda; mevcudiyeti tâ içimizde, bizimle beraber…

Sevgili milletim, kardeşlerim; kalplerinizin atışındaki harikulâde esere kulak verdiniz mi?.. 18 milyon kalbin anlattıklarını dinleyin! Hürmetle, sevgiyle, güzel olan bütün hislerinizle, dinleyin!

Orada, konuşan Atatürk’tür. Kalbimizde o var, biz değil; biz göz yaşlarımızdayız.

Bir Cevap Yazın